Zalety zdrowotne surowego soku z canabisu

W przeciwieństwie do popularnych wierzeń roślina zwana potoczne marihuaną jest jako całość czymś znacznie więcej niż tylko psychoaktywnym narkotykiem, którego “ćpuny” używają by się odurzyć. W swej surowej formie liście i pąki marihuany zawierają duże ilości niepsychoaktywnego, przeciwzapalnego, przeciwrakowego antyoksydantu znanego jako cannabidiol (CBD) który jak udowodniono jest cudownym “superjedzeniem” zdolnym zapobiegać i odwracać przebieg szeregu chronicznych schorzeń.

Chociaż mogliście o tym nie słyszeć CBD znajdowane w liściach marihuany (która technicznie jest warzywem) jest substancją o wysokich właściwościach medycznych o unikalnych zdolnościach w regulowaniu układu odpornościowego.
Ponieważ ludzkie ciało zawiera wbudowany wewnętrzny system cannabinoidowy wraz z receptorami cannabinoidowymi wprowadzanie do organizmu CBD z surowego soku może pomóc w normalizacji działania systemów ciała nie wyłączając komunikacji międzykomórkowej i właściwych funkcji immunologicznych.

CBD działa w ten sposób, że wypełnia przerwy neurotransmisji w centralnym układzie nerwowym nie wyłączając mózgu. Według Dra. Williama Courtneya, eksperta od medycznego stosowania marihuany i założyciela Cannabis International zapewnia ono dwukierunkowy system komunikacji zakończony pętlą pozytywnego “sprzężenia zwrotnego.” W przeciwieństwie do transmisji jednokierunkowej, która może powodować chroniczne zapalenie zdrowej tkanki, ten unikalny system transmisji dwukierunkowej tworzony przez zawarte w marihuanie CBD naśladuje własny dwukierunkowy system transmisji ludzkiego ciała. Tak więc osoby których systemy cielesne są dotknięte chronicznymi zapaleniami, zaburzeniami autoimmunologicznymi, komórkami rakowymi i różnorodnymi innymi chorobami mogą wyciągnąć z prostej konsumpcji CBD szereg korzyści zdrowotnych.

Według doktora Courtneya jednym z najlepszych sposobów uzyskania CBD jest wyciskanie surowego soku z liści i pączków marihuany. Aktualnie Dr. Courtney prowadzi w Luksemburgu klinikę, która zapewnia potrzebującym pacjentom surowy cannabis do celów medycznych.

“CBD działa na receptory i jak się okazuje mamy cannabinoidy w naszych ciałach, cannabinoidy endogenne, które okazują się być bardzo efektywne w regulacji funkcji nerwowych, immunologicznych i funkcjonowania kości,” mówi Dr. Ethan Russo, medyk ze Seattle w obszarze stanu Waszyngton, który jest również starszym doradcą w GW Pharmaceuticals, brytyjskiej spółce farmaceutycznej, która używa CBD w swym nowym opartym na marihuanie sprayu do ust znanym jako Sativex.

“Istnieje tendencja by lekceważyć twierdzenia, że coś jest dobre na wszystko ale nie w tym przypadku. System cannabinoidów endogennych działa jak modulator w dostrajaniu wielu z tych systemów biologicznych organizmu i jeśli coś w ciele jest biochemicznie zdezorganizowane ten system cannabinoidowy może przywrócić rzeczy do równowagi.”

Jednakże jak długo marihuana będzie pozostawać w USA i w Europie narkotykiem Numer 1 ‘bez żadnych akceptowanych korzyści medycznych’ większość ludzi nigdy nie zda sobie sprawy z jej korzyści zdrowotnych. Podczas gdy niektóre stany USA takie jak Kalifornia i Kolorado zaczynają uznawać i akceptować fakt, że marihuana ma prawdziwe wartości terapeutyczne rząd federalny wciąż klasyfikuje marihuanę jako Narkotyk Nr. 1 bez “żadnego aktualnego pożytku medycznego.” I jak długo pozostaje sklasyfikowana w ten sposób większość Amerykanów i Europejczyków nigdy nie będzie miała okazji by doświadczyć uzdrawiającego potencjału tego witalnego superjedzenia.
Jednak Cannabis International i inne grupy badawcze kontynuują edukowanie opinii publicznej o tym dlaczego marihuana jest niezbędnym składnikiem żywieniowym i o tym jak jego legalizacja do celów medycznych może zmienić świat wielu przewlekle chorych osób.

http://www.ezoteria.pl/

Oskoła czyli sok z brzozy – właściwości i działanie

Najbardziej popularny jest świeżo wyciśnięty sok z brzozy, ale właściwości lecznicze mają także liście i dojrzewające pączki. Organizm oczyścimy dzięki naparom z tego drzewa.

Sok z brzozy na kamienie nerkowe

Pączki oraz liście brzozy szczególnie korzystnie wpływają na zdrowie osób ze skłonnościami do kamieni nerkowych. Drzewo to od wieków było uznawane za głównego „czyściciela” toksyn w organizmie oraz jako specyfik zapobiegający powstawaniu piasku i kamieni w moczowodach i pęcherzu moczowym. Jego główną zaletą jest oczyszczanie organizmu ze złogów w przewodach moczowych. Pomaga w wydalaniu moczu.

Domowym sposobem:

Wystarczy 1-2 łyżki stołowe suszonych liści lub pączków zaparzyć w pół litrze wrzątku. Gotować 3 minuty, a następnie popijać.

Brzoza na przemianę materii i wzmocnienie

Kiedyś sok z brzozy otrzymywano wczesną wiosną, kiedy tylko natura budziła się do życia. Ma on działanie wzmacniające i uodparniające na wszelkie infekcje, szczególnie nasilające się na przedwiośniu. Sok można pozyskiwać samemu. Najlepszym czasem jest początek roku: koniec lutego, marzec i kwiecień. Szczególnie powinny się nim zainteresować osoby ze skłonnością do przeziębień, po przebytych przewlekłych chorobach, rekonwalescenci, a także seniorzy. Taki sok reguluje przemianę materii, wzmacnia, pobudza życiową energię.

Sok z brzozy pomaga przede wszystkim wydalić z organizmu niebezpieczne dla naszego organizmu jony sodu i chloru. Znajdziemy je głównie w konserwantach i środkach chemicznych polepszających smak potraw!

Brzoza – właściwości antyrakowe

Od lat w medycynie ludowej stosuje się brzozę jako lek przeciwnowotworowy. Głównie znaczenie ma czyr brzozowy, czyli spękania lub narośle jakie występują na brzozowej korze. Jest to grzyb koloru czarnego. Wprawdzie udowodniono tylko jego właściwości uodparniające organizm, wierzy się jednak, że ma także siłę antyrakową. Z przeprowadzonych badań wynika, że podawanie brzozowego czyru chorym nawet w zaawansowanym stadium rakowym polepsza ich nastrój! Nie udowodniono naukowo właściwości przeciwnowotworowych.

Sok z brzozy – właściwości

Specyfik z drzewa zawiera przede wszystkim:

• kwas cytrynowy,
• kwas jabłkowy,
• wapń,
• fosfor,
• potas,
•  magnez
• żelazo,
• witaminy z grupy B,
• miedź,
• związki żywiczne,
• garbniki.

Ze względu na liczne sole mineralne, aminokwasy i unikalne pierwiastki sok z brzozy nie toleruje wysokich temperatur. Nie należy go podgrzewać, ani wystawiać na mocne działanie promieni słonecznych.

Na pniach, często powalonych drzew brzozowych pojawiają się grzyby (huba brzozowa lub huba modrzewiowa) o szaro-czarnym kolorze. Płyn z nich pozyskiwany jest rozcieńczany z wodą podawany chorym z nowotworami polepsza ich samopoczucie. Istnieją teorie, że jest w stanie złagodzić stadium nowotworowe, a nawet cofnąć chorobę. Niestety na to nie ma naukowych dowodów.

Kuracja sokiem z brzozy

Należy ją przeprowadzać w odstępach czasowych, stosować regularnie w ciągu kilkunastu dni. Najlepiej przez 2-3 tygodnie pić sok z brzozy 2-3 razy dziennie. Soku z brzozy nie trzeba wypijać dużo, wystarczy ćwiartka szklanki każdorazowo. Dla osób szczególnie osłabionych można zastosować podwójną dawkę i dziennie spożywać szklankę soku, najlepiej rozkładając picie na 3-4 razy w ciągu dnia.

Ze względu na bogactwo mineralne i witaminowe soku z brzozy nie należy łączyć z niektórymi substancjami. Szczególnie w czasie kuracji należy zrezygnować z:

• czarnej herbaty,
• kawy,
• alkoholu,
• szpinaku,
• czekolady,
• szczawiu.

Warto w czasie kuracji także ograniczyć ilość zjadanych wędlin!

Wymienione powyżej produkty zawierają w nadmiarze substancje, które mogą wchodzić w reakcje chemiczne i generować odkładanie toksyn w naszym organizmie lub po prostu działać niekorzystnie na ciało.

Sok z brzozy – skąd?

Taki sok nazywamy bzowiną lub oskołą. Najlepiej oczywiście pozyskiwać preparat samemu. Odpowiednim terminem jest wiosna. Drzewo powinno mieć co najmniej 10 lat. Gałęzie przeznaczone na sok powinny mieć grubość około 3-5 cm. Łatwo sprawdzimy czy brzoza nadaje się już na sok – nakłuwamy korę szpikulcem. Gdy pojawi się kropla to ewidentny znak, że to odpowiedni moment na ściągnięcie soku. Można ręczną wiertarką wykonać otwór na głębokość ok. 5 cm. Do niego wkładamy rurkę, a jej drugi koniec w pojemnik do gromadzenia soku. Preparat spływa powoli, ale po 2 dniach powinniśmy otrzymać około 3 litrów substancji. Miejsce po otworze zabijamy kołkiem, można także posmarować je pastą ogrodniczą do leczenia ran kory i pnia drzewa. Soku z brzozy nie filtrujemy. Przechowujemy go w lodówce do 4 dni. W tym czasie pijemy pół lub jedną szklankę w ciągu całego dnia. Dla polepszania smaku możemy dodać odrobinę miodu lub soku malinowego.

Sok z brzozy – przechowywanie

Preparat jest w stanie po ściągnięciu wytrzymać w lodówce do 4 dni. Aby jednak przedłużyć jego walory zdrowotne możemy dolać do soku odrobinę spirytusu. Taka nalewka zachowa na dłużej wartościowe składniki mineralne.

Brzoza na okłady

W chorobach skóry możemy stosować zewnętrzne przemywania i okłady z liści brzozy. Znane są właściwości wybielające np. piegi. Dobrym roślinnym lekiem są także pączki brzozy stosowane na rany i przy problemach skórnych.

Płukanka na włosy z brzozy

Na wzmocnienie i puszystość włosów dobrze jest stosować płukankę z liści brzozy. Szklankę ususzonych liści brzozowych zalewamy szklanką spirytusu i szklanką wody. Macerat trzymamy w ciemnym pomieszczeniu około 10 dni. Po tym czasie specyfik przecedzamy. Koniecznie powinniśmy go przelać do nieprzezroczystego naczynia. Preparat wcieramy we włosy po każdym myciu. Dzięki temu nadamy włosom blasku, objętości i energii.

Soki oczyszczające organizm – kilka przepisów

Oczyszczanie organizmu to ważna rzecz każdego zdrowego człowieka w obecnych czasach. Jest to istotny element każdej diety, w dbałości o nasze zdrowie, dla profilaktyki jak i w chorobie. Na dzień dzisiejszy przygotowaliśmy kilka pomysłów na soki, prostych do przygotowania.

Soki te oczyszczają i zapobiegają odkładaniu się w organizmie toksyn spowalniających metabolizm, do tego dostarczają niezbędnych witamin i minerałów, polifenoli, pomagają zapobiegać i zwalczać istniejące infekcje bakteryjne oraz spełniają szereg innych funkcji w naszym organizmie.

Ogórkowe oczyszczenie

Składniki:
100 g rzodkiewki
100 g marchewki
100 g ogórka zielonego

Sposób przygotowania:

Składniki umyj dokładnie, te które musisz obierz ze skórki. Wszystko wrzucamy do wyciskarki i przygotowujemy sok. Wypijamy zaraz po wyciśnięciu.

Ten sok zawiera potas, fosfor i aniony chlorkowe, wszystkie te substancje działają korzystnie na nasz organizm, a szczególnie na wszystkie problemy skórne. Rzodkiewka wspomaga oczyszczanie a ogórek płucze nerki.

Zielony szejk

Składniki:
175 g marchewki
100 g selera
100 g szpinaku
100 g sałaty
25 g pietruszki

Wszystkie składniki myjemy dokładnie, suszymy i wrzucamy do wyciskarki. Wyciskamy sok. Na koniec dodajemy natkę z pietruszki i pijemy. Smacznego

Ten sok rewelacyjnie oczyszcza i zapobiega odkładaniu się toksyn. Zarówno marchew, sałata i szpinak jak i seler wspomagają regenerację wątroby i układu limfatycznego. Wspomagają dodatkowo trawienie. Natka pietruszki to bomba witaminy C, naturalnego antyoksydantu. 

Trochę inny sok marchewkowo-jabłkowy

Składniki
200 g marchwi
250 g jabłek
125 g czerwonej kapusty

Sposób przygotowania:

Wszystkie składniki myjemy i kroimy na drobne kawałki, wrzucamy do wyciskarki i przygotowujemy sok.

Marchew i jabłka zawierają pektyny, taninę i kwas jabłkowy, które łagodzą podrażnienia układu pokarmowego ( sprawdzają się nawet w biegunkach- dieta pektynowa), do tego poprawiają perystaltykę jelit. Kapusta poprawia pracę układu trawienia, oczyszcza żołądek oraz jelito grube.

Brokułowo-jabłkowy mix

Składniki:
100 g brokułów
100 g jarmużu
25 g natki pietruszki
200 g jabłek
50 g selera

Sposób przygotowania:

Wszystkie składniki myjemy, dobrze jest nie obierać, bo w skórkach jest najwięcej polifenoli i witamin. Wrzucamy całość do wyciskarki i przygotowujemy sok.

Ten sok ma właściwości silne oczyszczające a do tego jednocześnie podnoszący poziom energii. Zielone, liściaste warzywa świetnie działają na wątrobę. Natka pietruszki ma delikatne właściwości moczopędne, zawiera spore ilości cynku i śladowe ilości soli mineralnych, które bardzo dobrze wpływają na funkcjonowanie wątroby, podczas gdy selen pomaga wzmocnić układ immunologiczny, pobudzając układ trawienny.

Aloes i jego właściwości

Aloes – roślina lecznicza , która wydaje się nam bardzo znana. Przecież w wielu domach uprawia się aloes w doniczkach. W razie potrzeby sięga się po liść, rozgniata się go, kładzie np. na miejsce zranienia i… zała­twione. Można też wykorzystywać w celach terapeutycznych nalewki na aloesie. W opowieściach naszych babć jawi się ta roślina jako panaceum. Jaka jest więc prawda o aloesie? Aloes (Aloe) jest gruboszowatą by­liną z rodziny liliowatych. Wyróżnia się w tej grupie ok. 275 gatunków aloesów obejmujących krzewy, drzewa i rośliny zielne.

Jako typowy sukulent, aloes doskonale przystosował się do trudnych warunków wegetacji z ograniczoną ilo­ścią wody. Może więc – jako roślina pustynna – przetrwać długie okresy suszy i upałów dzięki zawartym w li­ściach rośliny pojemnikom wypełniającym się wodą przez okres 3–5 lat. Zawarta w pojemnikach woda prze­kształca się w tym czasie w naturalny roślinny żel.

Spośród wielu gatunków aloesów przebadano dość dokładnie 29 odkrywając ich własności lecznicze. Posia­dają je m.in.: aloes drzewiasty (Aloe arborescens) rosnący przede wszystkim w Afryce Południowej i Wschod­niej, na Półwyspie Arabskim, na Madagaskarze i Sokotrze, aloes afrykański (Aloe africana), aloes uzbrojony (Aloe ferox), Aloe perryi, Aloe chinensis, Aloe spicata, Aloe saponaria.

Najszerzej wykorzystywanym w lecznictwie i produkcji suplementów jest jednak Aloe vera (Aloe barbadensis). Uprawia się go przede wszystkim w południowych stanach Ameryki Północnej (rejony Teksasu nad Rio Grande), w Meksyku, na Antylach, w Australii, choć jest również spotykany w innych częściach świata (Indie, Cejlon, Filipiny, Tajwan).

Surowcem pozyskiwanym z aloesu jest przede wszystkim miąższ, zawarty w szarozielonych, grubych, mięsi­stych, mieczowatych liściach. Miąższ jest galaretowaty, jasnozielony. Z aloesu pozyskuje się również pulpę alo­esową, w skład której wchodzi oprócz miąższu i soku również skóra wierzchnia liści. Oba surowce – miąższ z sokiem (alona) i pulpa aloesowa mają inne właściwości. Z tego względu tak ważne jest to rozróżnienie.

Miąższ pozyskuje się przez staranne obranie liści ze skóry. Po kilkakrotnym płukaniu masy i wyciśnięciu uzy­skuje się czysty żel aloesowy pozbawiony gorzkiego i silnie przeczyszczającego soku zwanego alona, w skład którego wchodzą związki: aloina (żółta ciecz obecna w kanalikach liści), która jest C-glukozydem aloeemodyno­antronu oraz barbaloina, i które zawiera pulpa aloesowa ( w przeciwieństwie do czystego miąższu).

Aloes jako roślina lecznicza znany był od starożytności. W wielu rejonach świata roślina ta uzyskała miano „zie­lonego lekarza”. Używano go do leczenia ran, balsamowania zwłok, wyrobu farb oraz jako silnego środka prze­czyszczającego. Sokiem z aloesu posługiwali się zarówno Grecy jak i Arabowie oraz Hebrajczycy. Jego nazwa arabska oznacza po prostu „kwaśną, świetlistą substancję”. W Afryce ludy koczownicze jeszcze dzisiaj nazy­wają aloes „lilią pustyni”. Według starożytnych Egipcjan „krew” aloesu dodawała urody, zdrowia i zapewniała nieśmiertelność. Dlatego nazywali ją „rośliną nieśmiertelności” i umieszczali w grobowcach zmarłych faraonów. Krzysztof Kolumb zabierał zawsze aloes na swoje morskie wyprawy i nadal mu nazwę „lekarz w doniczce”, a Mahatma Ghandi stosował go w okresach postów zarówno jako pokarm oraz środek do oczyszczania organi­zmu. Dzisiaj aloes jest uznawany za„królową roślin leczniczych”.

Badania naukowe prowadzone w ostatnich dziesięcioleciach potwierdziły lecznicze własności aloesu. Zawdzię­cza je roślina składowi – wyjątkowo bogatemu w różnorodne substancje.

Co więc zawiera aloes?

Przede wszystkim liście aloesu zawierają miąższ składający się w 96% z wody. Pozostałe 4% – to substancje o stwierdzonej aktywności biologicznej, a wyróżniono ich ponad 270. Jest Aloe vera barbadensis wyjątkowo bogatym źródłem białek występujących w postaci aminokwasów (czyli w postaci najprostszej, najłatwiej przy­swajalnej). Znajduje się w nim dziewięć z dziesięciu niezbędnych człowiekowi aminokwasów egzogennych (oprócz tryptofanu). Są to przede wszystkim: histydyna, leucyna, lizyna, fenyloalanina, arginina, metionina, tre­onina, tryptofaniwalina. Takie bogactwo doskonałych substancji odżywczych jest niezwykle rzadkie wśród roślin.

Miąższ zawiera duże ilości witamin począwszy od β-karotenu, witamin: C, B1, B2, B3, po mniejsze ilości pozo­stałych (w tym B12). Występuje w nim również szereg biopierwiastków: potas, wapń, magnez, sód, fosfor, cynk, siarka, żelazo oraz śladowe ilości krzemu, kobaltu, manganu, miedzi, niklu, boru, glinu, litu, chromu, mo­libdenu, boru, cyny. Sok z aloesu zawiera także związki glikozydowe – aloinę, aloinozydy A i B, aloemadynę, ży­wice, śluzy, biostymulatory (biostymina).

Niezwykle cennym składnikiem aloesu są enzymy (np. bradykinaza), mono, bi– oraz polisacharydy lub ich po­chodne (np. glukoproteiny), posiadające zdolność wiązania się z białkami błon komórkowych i osocza. Najważ­niejszymi jednak składnikami są molekuły cukrowe o długich łańcuchach – mukopolisacharydy, m.in. aceman­nan (doskonały immunostymulator aktywizujący makrofagi).

Taki skład aloesu sprzyja wyjątkowo wszechstronnemu działaniu na ludzki organizm, zwłaszcza, że mamy to do czynienia z efektem synergetycznym (współdziałaniem wielu składników potęgujących efekt terapeutyczny).

Jakie są podstawowe obszary działania aloesu?
■Przywraca równowagę kwasowo-zasadową w organizmie zakłóconą nieprawidłowym odżywianiem się.
■Zwiększa znacznie moc układu immunologicznego. Składniki Aloe vera, zwłaszcza acemannan i glukomannan (pobudzają aktywność makrofagów niszczących bakterie i wirusy makrofagi w miarę starzenia się organizmu stają się mniej aktywne; aktywacja ich odbywa się m.in. poprzez glukomannan, który przyłącza się do makrofagów w specjalnych miejscach na ich powierzchniach zwiększają ilość leukocytów we krwi, przeciwdziałają autoimmunologicznym reakcjom organizmu, powodują wzrost produkcji substancji stymulujących reakcje immunologiczne – interferony i interleukiny, sprzyjają produkcji dysmutazy nadtlenkowej i glutationu, aktywizują limfocyty T (m.in. przez tzw. aloektyny).
■Oczyszcza i odtruwa organizm z toksyn endo- i egzogennych,
■Zapobiega zaburzeniom przemiany materii.
■Rewitalizuje prawidłową florę bakteryjną w układzie pokarmowym i działa aseptycznie na „złe” bakterie.
■Ułatwia procesy defekacyjne (wypróżnianie się) poprzez nawodnienie mas kałowych.
■Regeneruje układ nerwowy.
■Odtruwa i regeneruje wątrobę i hamuje procesy degeneracyjne tego ważnego narządu.
■Przeciwdziała osadzaniu się kamieni nerkowych.
■Przeciwdziała zapaleniom łatwo przenikając do głębokich warstw skóry i błon śluzowych.
■Przyśpiesza gojenie się ran – żel aloesowy aktywizuje fibroblasty odpowiedzialne za gojenie się skóry i błon śluzowych (fibroblasty są to specjalne komórki tkanki łącznej produkujące substancje, które budują „rusztowanie” tkanek); zaktywizowane fibroblasty rozmnażają się szybciej i wysyłają sygnały powodujące wzrost naczyń krwionośnych) składniki żelu – auksyna i gibeleryna – również pobudzają przyśpieszenie zabliźniania się rany.
■Poprawia krążenie krwi.
■Polepsza przyswajalność witamin i innych substancji (w porównaniu z wodą) w przewodzie pokarmowym
■Działa bakterio-, wiruso- i grzybobójczo.
■Regeneruje i energetyzuje organizm.

Spośród wielu produktów aloesowych dostępnych na rynku najczęściej możesz spotkać:
■produkty do stosowania zewnętrznego w postaci maści, żeli, balsamów itp.,
■produkty do stosowania wewnętrznego:

Przy wyborze produktów z aloesem należy zwracać uwagę, czy jest on sygnowany prze Międzynarodową Radę Naukową ds. Aloesu – IASC, która stoi na straży jakości i zawartości składników zawartych w prepara­tach aloesowych. Jest to szczególnie ważne, ponieważ na rynkach całego świata jest mnóstwo produktów za­wierających aloes. Światową wartość ich sprzedaży szacuje się na ok. 110 miliardów dolarów (rocznie) z ten­dencją rosnącą. Z tej kwoty zaledwie 6 miliardów dolarów przypada na produkty zatwierdzone do obrotu przez IASC.

Znana jest opinia jednego z przedstawicieli IASC, który powiedział: „Gdyby wszystkie produkty określone przez producentów mianem aloesowych zawierały zalecane minimum 15%, okazałoby się, że na całym świecie nie ma aż tyle aloesu”.

Wniosek jest prosty: większość dostępnych preparatów jest zbyt rozwodniona, zbyt przetworzona i zbyt uboga w naturalny miąższ aloesowy, aby działać skutecznie.

Dlatego przy zakupie suplementów aloesowych warto, abyś uwzględnił następujące wskazówki:
■produkt powinien posiadać aprobatę (znak jakości) IASC,
■terminologia stosowana w opisach produktów
■„100% aloe vera” niekoniecznie oznacza stan faktyczny, ponieważ jeżeli na liście składników na pierwszym miejscu wymienia się wodę, to produkt taki zawiera 50-80% wody (w dodatku jaką wodę?),
■„liofilizacja”, „koncentrat” – oznacza, że produkt zawiera 50-99% wody,
■smak – czysty żel i sok mają lekko cierpki smak typowy dla aloe vera, co potwierdza jakość i czystość produktu.

Warto wiedzieć w dodatku, że woda dodawana do produktów jest zwykłą wodą wodociągową o zniszczonej strukturze, w przeciwieństwie do strukuryzowanej wody zawartej w naturalnym soku czy miąższu aloesowym.

Zwrócić uwagę należy na to, że nie wszystkie suplementy zawierające aloes można polecać przy niektórych schorzeniach, mimo wyjątkowo wszechstronnego leczniczego działania aloesu (chodzi np. o to, czy niektóre roztwory aloesu z innymi składnikami można stosować w chorobach wątroby, woreczka żółciowego, zapaleniu pęcherza, w ciąży i krwotokach wewnętrznych).

Związane jest to :
■ze składem suplementów zawierających oprócz aloesu ekstrakty innych roślin,
■dużą aktywnością substancji biologicznie czynnych (biostymulatory mogą np. spowodować otwarcie się wrzodów jelit doprowadzając do krwotoku z jelit),
■dużą koncentracją tych substancji.

Dlatego może zajść potrzeba znacznego rozcieńczania preparatów lub rozpoczynania kuracji od małych dawek.

Zastosowania wewnętrzne:
■wzrost odporności organizmu,
■przywracanie równowagi kwasowo-zasadowej,
■usprawnianie pracy i likwidacja niedomagań układu pokarmowego
■usprawnianie pracy jelit,
■łagodzenie problemów trawiennych,
■przeciwdziałanie zaparciom,
■odbudowywanie mikroflory jelit,
■biegunki,
■chroniczne zapalenie jelit, wrzody układu pokarmowego,
■cukrzyca,
■hamowanie rozwoju HIV (czynnik aktywny – acemannan),
■infekcje zakażeniowe,
■alergie,
■astma,
■bezsenność,
■zespól napięcia przedmiesiączkowego (PMS),
■choroby wątroby,
■nowotwory (hamowanie wzrostu komórek nowotworowych oraz aktywowanie wzrostu i biologicznych funkcji komórek zdrowych),
■nadciśnienie,
■paradontoza,
■infekcje układu moczowego,
■obniżanie poziomu LDL cholesterolu i przywracanie równowagi między HDL i LDL cholesterolem,
■skurcze mięśni,
■zaburzenia krążenia krwi,
■regulacja poziomu cukru we krwi,
■zapalenia oskrzeli i płuc,
■stany pogrypowe,
■reumatyzm i artrozy,
■dna moczanowa,
■choroby narządu wzroku
■krótkowzroczność,
■zwyrodnienie siatkówki,
■zmętnienie soczewki,
■zapalenie spojówek, rogówki lub tęczówki,
■zapalenia krtani,
■gruźlica płuc.

Zastosowania zewnętrzne:
■łuszczyca,
■egzemy,
■trądzik,
■przyśpieszenie gojenia się ran,
■zmniejszanie się dolegliwości charakterystycznych przy gojeniu się ran (swędzenie, obrzęki, bóle),
■oparzenia (w tym słoneczne),
■odmrożenia,
■ochrona przed szkodliwym promieniowaniem jonizującym,
■blizny (redukowanie),
■podrażnienia skóry,
■opuchlizny,
■stłuczenia,
■ukąszenia owadów,
■stany zapalne skóry,
■stany zapalne dziąseł i jamy ustnej,
■odparzenia okolic narządów płciowych i odbytu,
■zapalenia pochwy,
■żylaki,
■odleżyny,
■neutralizacja zapachu potu,
■odbudowa włosów i paznokci,
■pęknięcia skóry stóp,
■cellulit.

Ciekawą propozycją z dziedziny kosmetyki leczniczej są balsamy do ciała zawierające aloe vera w połączeniu np. z witaminami: A, E, pantenolem (witaminą B5) oraz mocznikiem, które:
■doskonale nawilżają skórę,
■dostarczają witamin, minerałów i pierwiastków śladowych,
■sprzyjają rozwojowi komórek skóry i regenerują ją,
■zapobiegają przesuszaniu skóry,
■chronią przed działaniem wolnych rodników, uelastyczniają tkankę,
■przeciwdziałają tworzeniu się zmarszczek,
■nadają skórze jedwabistą miękkość.

Chlorek magnezu – najlepszy magnez?

Pozwolę sobie przedstawić Wam artykuł z Nexusa na temat magnezu… nie, to nie reklama kolejnego preparatu, lecz przedstawienie wyników wieloletnich badań profesora Pierre Delbet’a i innych niezależnych uczonych nad chlorkiem magnezu i jego właściwościami prozdrowotnymi. Zapewne wiecie, jak ważny jest magnez w ludzkim organizmie, ale ten artykuł z pewnością poszerzy horyzonty wielu osób w tej kwestii, lub nawet zrobi w nich małą rewolucję. To tyle ode mnie, miłej lektury i jestem ciekaw Waszych opinii Artykuł bardzo długi ale i rzetelny – to nie reklama w 2-3 zdaniach w TV

Zdrowotne własności chlorku magnezu
Powyższa ocena znaczenia magnezu dla zdrowia autorstwa emerytowanego biochemika i żywieniowca Waltera Lasta nie jest ani trochę przesadzona. Jest ona prawdziwa w dwójnasób z uwagi na to, że zawartość magnezu w naszym pożywieniu znacznie spadła wskutek stosowania nieorganicznych nawozów dających nadmiar wapnia, oraz dlatego, że medycyna przesadza w podkreślaniu naszych potrzeb, jeśli chodzi o wapń i faszeruje nas nim kosztem magnezu.

Mimo iż wapń i magnez działają w organizmie razem, ich wpływ na nasz metabolizm jest odwrotny. Wynika to głównie z mechanizmu działania gruczołów przytarczycy, które starają się utrzymać we krwi połączony produkt wapnia i magnezu na stałym i zrównoważonym poziomie w stosunku do fosforu. Kiedy poziom magnezu spada, wówczas w celu przywrócenia równowagi wzrasta poziom wapnia. Skąd bierze się ta dodatkowa ilość wapnia? Oczywiście, z kości i zębów!
Ten problem pogłębia się, kiedy gruczoły przytarczycy są chronicznie nadmiernie pobudzane, zazwyczaj przy niedoczynności tarczycy. To bardzo pospolita sytuacja przy obecności kandydozy (zakażenia drożdżakowego), plomb z amalgamatu rtęci i wypełnień kanałów zębowych – wszystkie te czynniki zdają się inhibitować działanie tarczycy i nadmiernie pobudzać gruczoły przytarczycy.
Jak organizm reaguje na nadmiar wapnia we krwi? Odkłada go w tkankach, głównie tam gdzie występuje chroniczny stan zapalny, co prowadzi na przykład do zwapnienia stawów takiego jak w artretyzmie, do zwapnienia jajników i innych gruczołów, a w konsekwencji do zmniejszenia produkcji hormonów. Zwapnienie nerek prowadzi do konieczności wykonywania dializy, zaś zwapnienie tkanki piersiowej, szczególnie przewodów mlecznych, często bywa leczone przy pomocy niepotrzebnej mastektomii oraz innych inwazyjnych zabiegów.

Magnez dla zdrowych kości i zębów
Władze medyczne utrzymują, że powszechnemu występowaniu osteoporozy i próchnicy zębów w zachodnich krajach można zapobiec poprzez spożywanie dużych ilości wapnia. Okazuje się jednak, czego dowodzą opublikowane badania, że prawdziwy jest proces odwrotny. W populacjach Azji i Afryki, gdzie spożywa się niewiele wapnia, około 300 miligramów dziennie, osteoporoza występuje bardzo rzadko. W Afryce u kobiet z grupy plemion Bantu, które spożywają dziennie od 200 do 350 mg wapnia, występuje najmniejsza liczba przypadków osteoporozy. W krajach zachodnich przy dużym spożyciu produktów mlecznych średnie spożycie wapnia dochodzi do 1000 mg. Im wyższe spożycie wapnia, szczególnie pod postacią produktów mlecznych (z wyjątkiem masła), tym częstsze występowanie osteoporozy.
Poziomy magnezu i fosforu są utrzymywane w oscylującej równowadze przez hormony wytwarzane przez gruczoły przytarczycy. Jeśli rośnie poziom wapnia, maleje poziom magnezu i vice versa. Przy niewielkim przyswajaniu magnezu, wapń z kości przechodzi do tkanek, podczas gdy wysokie przyswajanie magnezu powoduje przejście wapnia z tkanek do kości. Wysokie przyswajanie fosforu, bez przyswajania wapnia lub magnezu, powoduje wypłukiwanie wapnia z kości i wydalanie go z organizmu razem z moczem. Wysokie przyswajanie fosforu razem z przyswajaniem wapnia i magnezu prowadzi do mineralizacji kości.

Uzyskiwany poprzez odparowywanie wody morskiej chlorek magnezu jest bardzo cennym związkiem chemicznym, który wspomaga zdrowie, zwiększa witalność, zwalcza skutki procesu starzenia, a także leczy liczne choroby i infekcje.
Dr Lewis B. Burnett, chirurg ortopeda, praktykował w dwóch okręgach USA, w których występowały bardzo różne poziomy soli mineralnych w wodzie i w glebie. W okręgu Dallas w Teksasie, przy dużym stężeniu wapnia i niskim magnezu w wodzie, osteoporoza i pęknięcia biodra były bardzo częste, podczas gdy w okręgu Hereford w Teksasie, przy wysokim poziomie magnezu i niskim wapnia, przypadków takich prawie w ogóle nie było. W okręgu Dallas zawartość magnezu w kościach wynosiła 0,5 procent, natomiast w Hereford 1,76 procent. W innym układzie porównań zawartość magnezu w kościach osób cierpiących na osteoporozę wynosiła 0,62 procent, natomiast u zdrowych – 1,26 procent. Tak samo jest w przypadku zębów. Badania przeprowadzone w Nowej Zelandii wykazały, że odporne na próchnicę zęby miały średnio dwa razy więcej magnezu niż zęby podatne na nią. Podaje się, że średnie stężenie fosforanu magnezu w kościach wynosi około 1, w zębach 1,5, w kłach słonia 2, a w zębach zwierząt mięsożernych, które miażdżą kości – aż 5 procent. W kontekście wytrzymałości kości i zębów wapń należy traktować jak kredę, a magnez jak superklej. Magnezowy superklej wiąże i przekształca kredę w doskonałe kości i zęby.
Pewna pacjentka oznajmiła Walterowi Lastowi: „W piątek po południu zadzwoniła moja lekarka w sprawie badania gęstości moich kości i chciała dowiedzieć się, co robiłam przez ostatnie dwa lata. Zapytałam, do czego jej to potrzebne. Powiedziała, że po porównaniu badań z roku 2005 i 2006 z badaniem z roku 2008 okazało się, że ich stan poprawił się. Nie mogła w to uwierzyć i oświadczyła, że normalnie ktoś, kto ma osteoporozę, już z niej nie wychodzi”. Lekarka przyznała w ten sposób, że wie, iż sposób leczenia przy pomocy wysokich uzupełniających dawek wapnia nie pomaga, a mimo to zastosowała go. Pacjentka sama zmieniła kurację, obniżając dawki wapnia i zwiększając dawki magnezu (w połączeniu z borem).

Absorbowanie magnezu i dawkowanie
Rozwiązaniem tego problemu jest obniżenie poziomu wapnia we krwi przy pomocy wysokiego poboru magnezu. Jednak wszelkie nadmiary magnezu są szybko wydalane z moczem. Tak więc, aby utrzymać wapń w kościach i zębach, a nie w stawach i tkankach miękkich, potrzeba stałych dostaw magnezu.
Tradycyjnie magnez w naszej diecie pojawia się w formie jonowej i zostaje zmieniony w żołądku w chlorek magnezu, albo łączy się z proteinami, szczególnie z chlorofilem, po czym zostaje rozłożony i przybiera zdolne o absorpcji postacie chlorku magnezu lub magnezu chaletowanego. Tak więc, do jego uzupełniania możemy użyć bezpośrednio chlorku magnezu zamiast tlenku lub wodorotlenku magnezu oraz innych form, które wymagają dodatkowo kwasu chlorowodorowego (solnego). Chlorek magnezu ma jeszcze jedną zaletę: dostarcza jonów magnezu i chloru, które są potrzebne do stymulowania aktywności enzymów trawiennych i wytwarzania kwasu solnego w żołądku. Gorzka sól (siarczan magnezu), znana również jako epsomit, jest źle przyswajana i dlatego przyciąga wodę w okrężnicy i działa jako środek przeczyszczający.

Kiedy owoce i warzywa są hodowane na glebie bogatej w sole mineralne, wówczas zawierają dużą ilość soli mineralnych, w tym magnezu.
Magnez jest absorbowany przez organizm głównie z jelita krętego stanowiącego zakończenie jelita cienkiego. Kiedy spożywamy RDI (Recommended Dietary Intake – zalecana dzienna dawka) magnezu, która wynosi średnio od 360 do 410 mg, absorbujemy około 50 procent magnezu, ale kiedy spożywamy niższe od optymalnych ilości, możemy absorbować aż 75 procent. Absorpcja spada gwałtownie przy jednorazowym spożyciu ponad 200 mg, stąd ważne jest, aby spożywać magnez w mniejszych dawkach przez cały dzień.

Chlorek magnezu można dodawać do pokarmów lub napojów, takich jak sok, głównie po to, aby zneutralizować jego słono-gorzki smak. Osobiście mieszam go z sokiem, jednorazowo ćwierć łyżeczki do herbaty, ale jest to oczywiście sprawa indywidualnych preferencji. Można zacząć od kilku kropli dodanych do posiłku lub napoju, a potem powoli zwiększać dawkę do polowy łyżeczki do herbaty dwa razy dziennie, co daje 600 mg chlorku magnezu dziennie.
Kiedy zmagamy się z takimi stanami, jak stres, starzenie, problemy naczyniowo-sercowe i oznaki zwapnienia, wielu lekarzy zaleca dawkę do 1000 mg dziennie. Absorbowanie magnezu w jelicie zmniejsza się wraz z wiekiem i pojawianiem się problemów żołądkowo-jelitowych, szczególnie przy dysbiozie wywołanej antybiotykami i innymi farmakologicznymi lekami. Nadmierne wydalanie magnezu z moczem może również być skutkiem ubocznym niektórych farmaceutyków.

Wyniki badań opublikowanych w roku 2005 dowodzą, że dwie trzecie Amerykanów nie spożywa nawet najniższego poziomu RDI, zaś 19 procent przyjmuje mniej niż jej połowę. ”Mogą upłynąć aż trzy miesiące albo i więcej, zanim doustne uzupełnianie magnezu przywróci właściwy poziom magnezu wewnątrzkomórkowego, a według dr Normy She-aly może to zająć nawet rok.”
Wszystkie wyżej wymienione problemy sprawiają, że bardziej atrakcyjne staje się przyswajanie (absorpcja) magnezu przez skórę, która omija układ trawienny oraz konieczność wykorzystywania kwasu chlorowodorowego (solnego) i dobrze funkcjonującego przewodu pokarmowego.
W suchej formie chlorek magnezu jest zwykle sprzedawany w postaci białych higroskopijnych płatków uwodnionych sześcioma molekularni wody (heksahydrat lub sześciowodzian) na każdy atom magnezu połączony z dwoma atomami chloru (MgCl,). To powinowactwo z wodą oznacza, że chlorku magnezu można używać w charakterze „magnezowej oliwy”, którą można smarować skórę w ramach przezskórnej terapii magnezowej. Nie jest to prawdziwa oliwa, ale odczucie jest takie, jakby smarowało się skórę oliwą.
Tę procedurę opisał szczegółowo w swojej książce Transdermal Magnesium Therapy (Przezskórna terapia magnezem) Mark Sircus. Jako zdrowotny dodatek jest on bezpieczny w stosowaniu, zarówno wewnętrznym, jak i zewnętrznym. Jak podaje Sircus:
“Roztwór chlorku magnezu jest nie tylko nieszkodliwy dla tkanki, ale ma również duży wpływ na leukocytozę, dzięki czemu jest doskonałym środkiem do leczenia zewnętrznych ran”

Odmładzanie poprzez przyjmowanie większych ilości magnezu jest powolnym procesem, głównie dlatego, że ilość magnezu, jaką możemy przyjąć, jest ograniczona przez jego przeczyszczający charakter oraz konieczność zachowania równowagi z ilością przyjmowanego wapnia i fosforu.
Jest jeszcze jeden problem polegający na tym, że mięśnie spastyczne mają ubogą cyrkulację krwi i limfy, co znacznie utrudnia przyjętemu doustnie magnezowi rozpuszczenie się i wymycie zwapnień tkanek i stawów. W leczeniu tych problemów należy więc stosować oliwę magnezową. Proces odmładzania można przyspieszyć zwiększając cyrkulację w permanentnie skurczonych mięśniach poprzez zastosowanie magnezowej oliwy do głębokiego masażu tkanek lub nacierania, albo stosując ją w postaci gorących okładów. Należy jednak zachować ostrożność w przypadku wrażliwej skóry, ponieważ oliwa magnezowa może przez pewien czas piec. W takim przypadku najlepiej jest ją rozcieńczyć do poziomu możliwego do zaakceptowania. Jeśli wciera się ją w formie mocno rozcieńczonej, zostaje powoli wchłonięta przez skórę, natomiast w przypadku formy skoncentrowanej na skórze pozostaje klejąca warstwa, która po pewnym czasie musi być starta lub zmyta bieżącą wodą. Mimo to, w przypadku wielu dolegliwości, takich jak artretyzm oraz inne formy zesztywnienia i bólu, dobrze jest posmarować nią okolice dotknięte chorobą i na noc owinąć czymś utrzymującym ciepło.

Przeciwbakteryjne działanie magnezu
Chlorek magnezu jest też silnym środkiem przeciwzapalnym. Tej własności nie posiadają żadne inne postacie magnezu. Pierwszym uczonym, który badał i promował antybiotyczne efekty magnezu, był francuski chirurg, profesor medycyny Pierre Delbet. Szukając w roku 1915 roztworu do przemywania ran żołnierzy, odkrył, że zwyczajowo stosowane antyseptyki w rzeczywistości niszczą tkanki i pogłębiają infekcje zamiast im zapobiegać. We wszystkich jego testach chlorek magnezu dawał najlepsze wyniki. Okazało się, że nie tylko jest on nieszkodliwy dla tkanek, ale też znacząco pobudza aktywność leukocytów i fagocytozę, a tym samym niszczenie chorobotwórczych mikrobów. Później profesor Delbet przeprowadził eksperymenty z wewnętrznym stosowaniem chlorku magnezu i ustalił, że ten związek silnie pobudza układ odpornościowy. W jego eksperymentach fagocytoza wzrosła o 333 procent. Oznacza to, że po przyjęciu chlorku magnezu, ta sama liczba białych krwinek niszczy ponad trzykrotnie więcej mikrobów niż bez niego.
Profesor Delbet ustalił, że chlorek magnezu jest skuteczny w leczeniu szeregu dolegliwości, w tym choroby przewodu pokarmowego, takiej jak zapalenie okrężnicy i problemy z woreczkiem żółciowym, choroby Parkinsona, trądziku, egzemy, łuszczycy, brodawek i swędzenia skóry, impotencji, przerostu prostaty, problemów z mózgiem i krążeniem, a także astmy, gorączki siennej, pokrzywki i reakcji anafilaktycznych. Dzięki niemu włosy i paznokcie stają się mocniejsze i zdrowsze, a pacjentom przybywa energii.
Profesor Delbet odkrył ponadto, że chlorek magnezu bardzo dobrze zapobiega rakowi i leczy stany przedrakowe, takie jak leukoplakia (rogowacenie białe), hiperkeratoza (rogowacenie nadmierne) i chroniczne zapalenie sutka. Badania epidemiologiczne potwierdziły, że w regionach o glebie bogatej w magnez występuje mniej przypadków raka niż tam, gdzie jest go w glebie mało.

Profesor Delbet podawał rutynowo roztwór chlorku magnezu pacjentom z infekcjami oraz na kilka dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Był bardzo zdziwiony, kiedy wielu z nich doświadczało euforii i przypływów energii. Chlorek magnezu działa podobno w szczególny sposób na wirusa tężca i jego skutki w organizmie. Wygląda na to, że nawet chroni przed skutkami ukąszeń węży. Świnki morskie nie zdychały po iniekcji dawki jadu węża, która w normalnych warunkach jest zabójcza, a królik, któremu podano roztwór chlorku magnezu, przetrwał ukąszenie jadowitej żmii.
Inny francuski lekarz, dr A. Neveu, stosując chlorek magnezu, wyleczył w ciągu dwóch dni kilku pacjentów chorych na dyfteryt. Opublikował również wyniki leczenia przypadków choroby Heinego-Medina (polio), które zostały wyleczone w kilka dni, z tym, że leczenie rozpoczęto natychmiast lub w ciągu niewielu miesięcy po rozpoczęciu postępowania paraliżu.
Dr Neveu ustalił, że chlorek magnezu jest skuteczny w leczeniu astmy, bronchitu, zapalenia płuc, rozedmy, zapalenia gardła, zapalenia migdałków, chrypki, pospolitego przeziębienia, grypy, krztuśca, odry, różyczki, świnki, szkarlatyny, zatrucia, nieżytu żołądka i jelit, czyraków, ropni, zastrzału, zakażonych ran i zapalenia szpiku.

W czasach bardziej współczesnych dr Raul Vergini i inni potwierdzili te wcześniejsze wyniki i do listy chorób i stanów poddających się działaniu chlorku magnezu dodali następne: ataki ostrej astmy, szok, tężec, opryszczka, półpasiec, ostre i przewlekłe zapalenie spojówek, zapalenie nerwu wzrokowego, choroby reumatyczne, wiele chorób alergicznych i zespół chronicznego zmęczenia. Odkryli również jego korzystny wpływ w leczeniu raka. We wszystkich przypadkach chlorek magnezu dawał znacznie lepsze wyniki niż inne związki magnezu.

Magnez na nerwy
Magnez wpływa uspokajająco na układ nerwowy i stąd często jest wykorzystywany jako środek nasenny. Może również być stosowany do uspokajania rozdrażnionych lub nadmiernie pobudzonych nerwów. Jest szczególnie pomocny w opanowywaniu ataków epileptycznych, konwulsji kobiet w ciąży i “drżenia” alkoholików. Poziom magnezu jest u alkoholików zazwyczaj niski, co pogarsza ich problemy ze zdrowiem. Kiedy poziom magnezu jest niski, nerwy tracą kontrolę nad aktywnością mięśni, oddychaniem i procesami mentalnymi. Nerwowe wyczerpanie, tiki i drgawki, dreszcze, podenerwowanie, nadwrażliwość, skurcze mięśni, niepokój, lęki, niezdecydowanie, dezorientacja i arytmia serca – wszystkie one ustają pod wpływem wzrostu spożycia magnezu.
Pospolitym objawem niedoboru magnezu jest ostra reakcja mięśni na niespodziewany głośny dźwięk. Sen przy niedoborze magnezu jest niespokojny i zakłócany częstymi rozbudzeniami w nocy.

Jednak nie wszystkie postacie magnezu są tak samo efektywne. W badaniach obejmujących ponad 200 pacjentów dr W. Davis zastosował chlorek magnezu jako środek na bezsenność. Jak podaje, sen był indukowany natychmiastowo i był nie zakłócany – 99 procent pacjentów nie czuło po przebudzeniu jakiegokolwiek zmęczenia. Ponadto zniknęły występujące za dnia niepokój i napięcie. Stosując wysokie dawki uzupełniające magnezu, można przezwyciężyć wiele symptomów choroby Parkinsona, można zapobiec drżeniu i złagodzić sztywność.

Przy stanach przedrzucawkowych u kobiet w ciąży mogą wystąpić konwulsje, nudności, zawroty głowy i migreny – stany te leczy się w szpitalach infuzjami magnezu. Ze względu na silny efekt relaksujący magnez nie tylko poprawia sen, ale łagodzi również migreny i bóle głowy. Nawet liczba samobójstw ma związek z niedoborem magnezu: im niższy poziom magnezu w glebie i wodzie w jakimś regionie, tym więcej notuje się tam przypadków samobójstw. Epilepsje występują przy szczególnie niskim poziomie magnezu we krwi, płynie rdzeniowym i mózgu, powodując nadpobudliwość pewnych regionów w mózgu. Jest wiele doniesień o znacznym złagodzeniu lub ustąpieniu przypadków epilepsji dzięki uzupełnieniu magnezu. W próbie, którą objęto 30 epileptyków, podawanie dziennie 450 mg magnezu doprowadziło do opanowania ich ataków. W innych badaniach ustalono, że im niższy jest poziom magnezu we krwi, tym ostrzejsze są ataki epilepsji.
We wszystkich przypadkach chlorek magnezu dawał znacznie lepsze wyniki niż inne związki magnezu.
Magnez najlepiej oddziałuje w połączeniu z witaminą B6 i cynkiem. W odpowiednim stężeniu inhibituje konwulsje poprzez ograniczenie lub spowolnienie rozprzestrzeniania się wyładowania elektrycznego z wyizolowanej grupy komórek mózgowych na resztę mózgu. Nawet początkowy wybuch strzelających komórek nerwowych, który inicjuje atak epileptyczny, można wyhamować przy pomocy magnezu.

Magnez na odmłodzenie
Wapń i magnez mają odwrotny wpływ na organizm ludzki. Generalna zasada mówi, że im bardziej miękka jest konstrukcja naszego ciała, tym więcej potrzebujemy wapnia i im bardziej jest ono sztywne i nieelastyczne, tym więcej magnezu, a mniej wapnia. Magnez jest zdolny do odwrócenia związanego z wiekiem zwyrodnieniowego zwapnienia struktur naszego organizmu i w ten sposób może przyczynić się do jego odmłodzenia. Walter Last przypisuje magnezowi nazwę „odmładzającego minerału”.
Młode kobiety, dzieci i, co najistotniejsze, niemowlęta mają bardzo miękką konstrukcję ciała i gładką skórę przy niskim poziomie wapnia i wysokim magnezie w swoich organach i tkankach miękkich. Generalnie potrzebują oni dużych dawek wapnia. Taka jest biochemia młodości. Wraz z wiekiem stajemy się coraz sztywniejsi – najwyraźniej objawia się to u starszych mężczyzn i kobiet po menopauzie. Arterie twardnieją aż do stadium arteriosklerozy, układ kostny ulega zwapnieniu, co przy fuzji kręgów kręgosłupa i stawów powoduje sztywność, nerki i pozostałe organy ulegają coraz większemu zwapnieniu i stwardnieniu, tworzą się kamienie, wapnienie powoduje w oczach zaćmę, nawet skóra twardnieje, staje się sztywna i pomarszczona. W ten sposób wapń znalazł się w tej samej lidze co tlen i wolne rodniki, podczas gdy magnez działa wspólnie z wodorem i przeciwutleniaczami utrzymując elastyczność ciała.
Podczas gdy zwiększenie spożycia magnezu jest korzystne dla większości ludzi, osoby z niskim ciśnieniem krwi bardziej potrzebują wapnia. Normalne ciśnienie krwi wynosi 120/80 i im jest niższe, tym większe powinno być dzienne spożycie wapnia. Chociaż osoby z wysokim ciśnieniem krwi mogą odnosić korzyści ze spożywania dwukrotnie większej ilości magnezu niż wapnia, a osoby z niskim ciśnieniem krwi mogą spożywać dwa razy więcej wapnia niż magnezu, to jednak wszyscy oni powinni spożywać oba minerały w stosunkowo dużych ilościach. Osoby z niskim ciśnieniem krwi i inklinacjami do stanów zapalnych powinny również ograniczyć spożycie fosforu.
Pewien ginekolog donosi, że jednym z pierwszych organów ulegających zwapnieniu są jajniki, co prowadzi do przedmiesiączkowych napięć. Kiedy zaordynował swoim pacjentkom duże dawki magnezu, ich napięcia przedmiesiączkowe zniknęły i ich samopoczucie i wygląd znacznie się poprawiły. Większość z nich donosi, że zeszczuplały, zyskały na energii, czuły się mniej przygnębione, zaś seks sprawiał im znacznie większą przyjemność niż przedtem.
Dla mężczyzn magnez jest równie korzystny w przypadku problemów z przerostem gruczołu krokowego. Objawy ustępują zazwyczaj po pewnym okresie przyjmowania chlorku magnezu.

Inne korzyści dla zdrowia
Jak widzimy, magnez jest bardzo istotny dla normalnego funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego i nerwowego, a także w ponad 300 reakcjach enzymatycznych oraz w wytwarzaniu energii. Mark Sircus stwierdza:
“Magnez jest najważniejszym minerałem utrzymującym właściwą równowagę elektryczną i umożliwiającym niezakłócony metabolizm w komórkach. Magnez jest drugim wśród najczęściej występujących w komórkach i czwartym wśród najobficiej występujących w organizmie kationów (jonów dodatnich). Jest wewnątrzkomórkowym modulatorem aktywności elektrycznej komórki. Jego niedobór w organizmie oznacza katastrofę dla życia komórki, ale ten fakt nie jest powszechnie znany.”
Czyż to nie na poziomie komórkowym zaczyna się zdrowie i choroba? Sircus powiada także, że „bez magnezu nie ma energii i nie ma ruchu, nic ma w ogóle życia”.

Lista korzyści dla zdrowia, jakie daje magnez różnym układom organizmu, w tym układowi sercowo-naczyniowemu i nerwowemu (o czym już wspominałam), oraz układowi trawiennemu, oddechowemu, wydalniczemu, limfatycznemu, immunologicznemu, mięśniowo-szkieletowemu i rozrodczemu. Odgrywa także ważną rolę w procesie wytwarzania energii. Jest tam też mowa o dodatnim wpływie magnezu na metabolizm w zakresie kontroli wagi ciała, cukru i cholesterolu we krwi oraz stwierdzenie, że magnez jest konieczny proteinom do metabolizowania skrobi i tłuszczu i że spełnia ważną rolę w funkcjonowaniu wątroby, tarczycy i przytarczycy. Mówi się tam nawet o jego korzystnym wpływie na słuch, wzrok i smak.

Zakres patologii wynikających z niedoboru magnezu jest wręcz oszałamiający: nadciśnienie oraz inne choroby sercowo-naczyniowe, uszkodzenia nerek i wątroby, migreny, stwardnienie rozsiane, jaskra, choroba Alzheimera, nawrotowe infekcje bakteryjne, zespół napięcia przedmiesiączkowego, niedobory wapnia i potasu, cukrzyca, kurcze, osłabienie mięśni, impotencja, agresja, włókniaki, utrata słuchu i akumulacja żelaza. Zwiększone spożycie magnezu pomaga w zapobieganiu tworzenia się lub w rozpuszczaniu kamieni nerkowych i kamieni woreczka żółciowego.
Uaktywnienie enzymów trawiennych i produkcji żółci oraz poprawa zdrowotności flory jelitowej to czynniki sprawiające, że magnez jest korzystny w normalizacji procesów trawiennych i zmniejszeniu dyskomfortu trawiennego, wzdęciach oraz w pozbyciu się odrażającego fetoru stolca. W rzeczywistości redukuje on wszystkie odrażające zapachy ciała, w tym pod pachami i ze stóp. Być może właśnie to jest przyczyną zmniejszenia zapachów ciała przez chlorofil, który zawiera duże ilości magnezu.

Kilka słów w sprawie zachowania umiaru… Osoby cierpiące na ostre problemy nerkowe (na przykład, jeśli ktoś musi poddawać się dializie z powodu ostrej niewydolności nerek) oraz miastenię (choroba Erba-Goldflama) powinny unikać uzupełniania magnezu. Zawsze należy udać się najpierw do lekarza i sprawdzić stan swojego zdrowia. Należy też być bardzo ostrożnym w przypadku ostrych stanów nadnerczy i zbyt niskiego ciśnienia krwi. Zbyt dużo magnezu może osłabić mięśnie. Jeśli do tego dojdzie, należy przez jakiś czas spożywać więcej wapnia.”

Barbara Bourke, Walter Last
ZDROWOTNE WŁASNOŚCI CHLORKU MAGNEZU
Nexus nr 63 (1/2009)

Pszczoły i ich miód

Znany jest ludziom od zarania cywilizacji. Pierwsze zapiski na jego temat pojawiają się w czasach starożytnych. W Grecji był uważany za pokarm bogów, a w Egipcie miał znaczenie obrzędowe. Już wtedy doceniano jego właściwości lecznicze. Miód, bo o nim mowa, jedno z najstarszych lekarstw jest z powodzeniem wykorzystywany we współczesnej medycynie.

Miód ma zazwyczaj konsystencję gęstego płynu, ale też występuje w postaci stałej. Może mieć barwę od białej, poprzez jasnożółtą do ciemnobrązowej. W zależności od tego czy miód powstał z nektaru czy spadzi wyróżniamy miody nektarowe (kwiatowe), spadziowe oraz mieszane.

SKĄD SIĘ BIERZE ZDROWOTNE DZIAŁANIE MIODU?

Jego dobroczynne dla zdrowia składniki trafiają wprost do naszego krwiobiegu, z pominięciem procesu trawienia. Miód pszczeli posiada wartości lecznicze dzięki obecności specjalnych enzymów dodawanych przez pszczoły w trakcie produkcji.

Jego preparaty mają właściwości odtruwające – eliminują z organizmu ołów i inne metale ciężkie. Mają również właściwości ogólnie wzmacniające, regenerujące i uodparniające. Kuracja miodem ma swoją fachową nazwę – jest to apiterapia, dziedzina medycyny, która zajmuje się leczeniem i profilaktyką schorzeń przy użyciu miodu oraz innych produktów pszczelich np. propolisu.

NAJZDROWSZA APTEKA TO PSZCZELA PASIEKA

W zależności od tego, z jakiego nektaru kwiatowego miód powstaje, działa na różne dolegliwości.

- Miód akacjowy – o kolorze białym lub kremowym. Uważany jest za najjaśniejszy z miodów. W smaku jest słodki, ale nieco mdły. Znajduje zastosowanie przy zaburzeniach ze strony układu pokarmowego.

- Miód rzepakowy – odznacza się jasnym kolorem, od białego do jasnożółtego. W smaku jest słodki, czuć zapach kwiatów rzepaku. Jest łatwo przyswajalny przez wątrobę. Może być stosowany przy chorobach serca i stanach zapalnych górnych dróg oddechowych.

- Miód lipowy – w stanie płynnym ma barwę herbacianą. Jego smak jest ostry i gorzkawy. Odznacza się wysoką aktywnością antybiotyczną. Ma właściwości przeciwgorączkowe, napotne, wykrztuśne i uspokajające.

- Miód koniczynowy – otrzymywany z koniczyny białej ma kolor słomkowy i jest słodki. Natomiast miód otrzymany z koniczyny czerwonej odznacza się ciemniejszym kolorem i jest lekko kwaśny. Działa on uspokajająco, używany przy leczeniu anemii.

- Miód malinowy – o charakterystycznym zapachu malin i kwaśnym smaku. Zawiera dużo kwasów organicznych i pektyn. Stosowany jest przy leczeniu niedokrwistości i miażdżycy, może działać napotnie, przeciwgorączkowo i antyseptycznie.

- Miód gryczany – jest to typowy ciemny miód. Przy dostępie światła może stać się prawie czarny. Ma charakterystyczny ostry, słodki smak oraz intensywny zapach kwiatów gryki. Stosowany jest przy leczeniu schorzeń układu krążenia, miażdżycy, osłabieniu pamięci oraz przy zaburzeniach na tle nerwowym.

- Miód wrzosowy – ma kolor bursztynowy. Odznacza się intensywnym zapachem wrzosu i aromatem. Zawiera dużo witamin z grupy B. Posiada właściwości lecznicze przy zapaleniu dróg moczowych, kamicy nerkowej oraz zapaleniu jelit.

- Miód wielokwiatowy – jest zbierany z różnych roślin. Jego zapach i barwa zależą od zebranego nektaru. Stosowany jest przy anemii, a także przy walce z alergią.

Oprócz miodów kwiatowych, drugą grupę stanowią miody spadziowe. W Polsce są to zazwyczaj miody otrzymywane z jodły i świerku. Substancje w nich zawarte są stosowane przy leczeniu schorzeń dróg oddechowych. Są zdrowsze, dlatego polecane są dla dzieci. Miody otrzymane ze spadzi drzew liściastych mają właściwości moczopędne, żółciopędne oraz przeciw zapalne i dezynfekujące. Możemy także się spotkać z miodami mieszanymi. Mają one dużą aktywność antybiotyczną.

W JAKIEJ FORMIE NAJLEPIEJ SPOŻYWAĆ MIÓD?

Medycyna ludowa i lekarze zgadzają się, że miód wspomaga leczenie wielu chorób. Ale tylko wtedy, gdy jest spożywany w odpowiedni sposób – najlepiej wieczorem zalać łyżkę miodu przegotowaną wodą i odstawić do rana. Mówi się, że miód rozcieńczony ma więcej właściwości niż miód w skondensowanej formie. Wtedy cukier i wszystkie odżywcze składniki są najlepiej przyswajane. – mówi Edmund Rostkowski, doświadczony pszczelarz. Jednak według prof. nauk farmaceutycznych Artura Stojko, ludzie, którzy w takiej formie spożywają specyfik, popełniają błąd, bo hormony roślinne zawarte w miodzie nie rozpuszczają się w wodzie, ale osadzają na ściankach szklanki, przez co nie korzystamy z ich dobrodziejstwa. Zatem, w jakiej formie należy spożywać miód? Według naukowca miód najlepiej spożywać w naturalnej postaci, bez rozcieńczania, bo dodatkowo działa antybakteryjnie na przełyk.

MIÓD A GORĄCA HERBATA

Czy miód traci właściwości jeśli posłodzimy nim herbatę? To zależy. Ciepłe napoje można „pomiodzić”, ale starajmy się, by temperatura nie przekroczyła 50-60 stopni Celsjusza. Jeśli już dodamy miód do wrzątku, to należy go wypić w ciągu 10 minut – mówi Pan Edmund. Dlaczego tak się dzieje? W miodzie jest dużo enzymów, w tym najważniejszy – inhibina, która niszczy bakterie, wirusy i grzyby. Ale enzym ten jest bardzo wrażliwy na światło i temperaturę. Jeżeli włożymy łyżeczkę miodu do gorącego mleka, to ulegnie on rozkładowi, a my wypijemy tylko słodkie węglowodany, ponieważ inhibina ścina się tak jak białko w temperaturze powyżej 42 stopni. – wyjaśniła w wywiadzie dla portalu „Dbam o Zdrowie” dr Jolanta Żeligowska-Garnczarek, specjalistka od apiterapii.

KOSMETYCZNY CUD-MIÓD

Już w starożytnych czasach miód został doceniony za swoje właściwości. W starożytnym Egipcie wykorzystywano go jako kosmetyk, afrodyzjak, a także środek do balsamowania. Prawdopodobnie niezwykła uroda Kleopatry była wynikiem częstych kąpieli w oślim mleku z miodem. Poppea, żona cesarza Nero używała mieszaniny mleka i miodu w formie okładów podtrzymujących piękny, młody wygląd jej twarzy.

Ostatnie badania naukowe potwierdzają silne działanie antybiotyczne miodu. Miód hamuje rozwój bakterii, grzybów, wirusów, pierwotniaków. Miód jest środkiem pomagającym w nawilżeniu i utrzymaniu odpowiedniej wilgotności skóry. Stąd jest naturalnym składnikiem wszelkiego rodzaju kosmetyków, nawet tych do delikatnej skóry, w tym dzieci. W Polsce najlepszym kosmetycznym miodem jest miód mniszkowy z mniszka pospolitego czyli tzw. mlecza. Skutecznie uelastycznia skórę. Jako maseczka na włosy pomaga w walce z rozdwajającymi się końcówkami.

Uważany za ojca medycyny – Hipokrates swoją długowieczność zawdzięczał produktom z miodu. Ponoć dzięki słabości do tego napoju sędziwego wieku dożył także Pitagoras. Co prawda współczesne badania nie potwierdziły wpływu miodu na długowieczność, ale jeszcze nie wszystkie substancje pochodzące z ula zostały do końca rozszyfrowane i zbadane.

Źródło: Ekologia.pl

http://wolnemedia.net

Właściwości Aroni i jej wpływ na organizm

Nie wszyscy wiedzą , że Aronia uważana jest za najzdrowszy owoc jagodowy na świecie – tzw. bombę witaminową… Czy zdajecie sobie sprawę z tego, że Aronia zawiera duże ilości witamin C, B1, B2, B6, E, składników mineralnych, antyutleniaczy i mikroelementów. Jest też jedynym tak doskonałym źródłem witaminy PP. Jej owoce mają także działanie odżywcze i antytoksyczne. Obecność kwasu chloro genowego, który spowalnia absorpcje glukozy, sprawia , że Aronia polecana jest dla diabetyków.

Żyjemy w ciągłym stresie i pośpiechu a stąd krok do wielu chorób serca, nadciśnienia, zawałów… W Pomorskiej Akademii Medycznej, oraz Klinice Kardiologii AM w Warszawie, udowodniono, że wyciąg z Aronii pozwala dość skutecznie regulować nadciśnienie tętnicze, zapobiega odkładaniu się cholesterolu w ściankach tętnic, oraz chroni przed chorobami serca. Spadek ciśnienia notowano zaledwie po sześciu tygodniach terapii u niemal wszystkich badanych osób. Okazuje się, że Aronia zmniejsza stany zapalne drobnych naczyń krwionośnych. Owoce i sok, oraz przetwory z Aronii zapobiegają miażdżycy. Działają przeciwkrwotocznie i uspokajająco. Wiele leków syntetycznych można by, więc zdecydowanie odstawić i nie byłoby konieczności ich przyjmowania, gdyby spożywać Aronię i … zwracać więcej uwagi na swoją dietę.

Aronia jako produkt zdrowotny została odkryta stosunkowo niedawno ale jej właściwości lecznicze potwierdzone są wieloma badaniami. Wszyscy, którzy lubią czerwone wino typu Cabernet powinni wiedzieć , że Aronia ma podobne właściwości do wspomnianego wina. Tyle, że możemy ją pić bez ograniczeń..!I co najważniejsze chroni zdecydowanie organizm przed nowotworami…

Każdy kto żyje w pośpiechu, nie dba o właściwą dietę powinien zdawać sobie sprawę z ryzyka jakie jego styl życia niesie za sobą… Może warto zamiast kolejnego hot-doga czy hamburgera zastanowić się nad zjedzeniem konfitury z Aronii albo wypiciu soku z tego owocu, który łagodzi stany stresowe, uspokaja i wzmacnia organizm.
Największa ilość antyoksydantów i rutyny (rutozyd), zawiera świeżo wyciśnięty sok. Najlepiej jest go zrobić samemu… Ale skąd wziąć owoce Aronii i skąd znaleźć na to czas???

Można kupować gotowe SOKI czy przetwory, lecz taki sok ma już nieco mniejszą wartość prozdrowotną. Żeby terapia Aronią przynosiła pożądany skutek trzeba zadbać o taką postać Aronii, aby procedura przetwarzania zapewniała jak najmniejsze straty witamin i składników leczniczych, na których nam zależy. Oczywiście najlepiej jeśli surowiec pochodzi z plantacji ekologicznych.

Spożywanie tego owocu to same plusy: obecność antocyjanów opóźnia proces starzenia, usprawnia przemianę materii i poprawia gospodarkę tłuszczami, uodparnia skórę na szkodliwe działanie słonecznych promieni UV… Jednym słowem stosowana powinna być w szeroko pojętej profilaktyce wielu chorób, w szczególności tzw. chorób cywilizacyjnych.
Regularne spożywanie poprawia pamięć i procesy uczenia się!

http://www.ithink.pl/

W 90 dni pokonałem raka

Skrzyp polny – źródło krzemu i potasu

Skrzyp polny jest prawdziwą skarbnicą łatwo przyswajalnej krzemionki, co czyni z niego zioło o wyjątkowych właściwościach pro zdrowotnych i zapobiegających przedwczesnym procesom starzenia.

Skrzyp polny działa przeciwbakteryjnie, remineralizująco i regenerująco. Ziele jest cennym źródłem flawonoidów, potasu i krzemu, którego duże ilości niezbędne są w prawidłowym funkcjonowaniu tkanek szybko rosnących, czyli występujących w skórze, włosach i paznokciach. Krzem jest pierwiastkiem śladowym, którego poziom w organizmie zmniejsza się wraz z wiekiem. Pierwiastek ten skutecznie powstrzymuje siwienie włosów, wzmacnia kruche paznokcie i włosy oraz zwiększa odporność na grzybice i zakażenia bakteryjne.

Krzem odgrywa ważną rolę w procesie mineralizacji kośćca, zapobiegając jego odwapnianiu. W miejscu złamania kości, poziom krzemu podnosi się aż kilkadziesiąt razy, by przyspieszyć regenerację po urazach.

Skrzyp polny – opis

Skrzyp polny jest byliną osiągająca od 7 do nawet 30 cm wysokości. Ma dwa rodzaje pędów, jedne wczesną wiosną wydają zarodniki i obumierają, drugie – pełniące funkcję asymilacyjną, wyrastają w maju.

Skrzyp polny – występowanie

Skrzyp polny występuje na terenie całej Polski. Rośnie na glebach piaszczystych, gliniastych i lekkich. Spotkać go można na polach, ugorach, murawach, zaroślach i jasnych lasach.

W ziołolecznictwie stosuje się pędy skrzypu polnego.

Działanie lecznicze skrzypu polnego

W medycynie naturalnej skrzyp polny stosowany jest w postaci nalewki lub naparu przy zapaleniach dróg oddechowych, dróg moczowych, chorobach układu pokarmowego, w stanach pooperacyjnych i profilaktycznie w miażdżycy tętnic. Ziele zalecane jest szczególnie osobom starszym, cierpiącym na niedobór krzemu, jak również kobietom w ciąży i karmiącym piersią.

Skrzyp polny w profilaktyce miażdżycy tętnic

Zawarty w roślinie krzem utrzymuje elastyczność naczyń krwionośnych (tkanki łącznej), a flawonoidy zapobiegają odkładaniu w nich związków tłuszczowych i utlenianiu cholesterolu.

Skrzyp polny w terapii zapalenia dróg moczowych

Regularne picie naparu ze skrzypu polnego pomaga w wyleczeniu zapalenia dróg moczowych i usunięciu toksyn z organizmu. Krzemionka zawarta w zielu w połączeniu z potasem i flawonoidami działa moczopędnie.

Zwalczanie objawów opuchlizny nóg

Picie herbatki ze skrzypu polnego zalecane jest również przy puchnięciu nóg, gdyż ziele działa moczopędnie i uszczelniająco na naczynia krwionośne co wpływa na zmniejszenie obrzęków.

Zastosowanie skrzypu polnego w leczeniu gruźlicy

Krzem bierze udział w zwapnieniu ognisk gruźliczych, szczególnie w płucach. Stąd od dawna jest stosowany w medycynie ludowej w leczeniu gruźlicy.

Herbatka ze skrzypu polnego

1 łyżkę suszonego ziela skrzypu polnego zalewamy szklanką wody i gotujemy przez 5 minut. Parzymy pod przykryciem następne 10 minut, przecedzamy i pijemy 3 x dziennie.

Napar ze skrzypu polnego jest również skuteczny w stanach zapalnych dziąseł i gardła. Płukanie jamy ustnej herbatką z ziela działa przeciwzapalnie.

Zewnętrznie napar ze skrzypu polnego używany jest do płukania włosów, by wzmocnić cebulki włosowe, zapobiec nadmiernemu wypadaniu i przetłuszczaniu, jak również do przemywania skóry i ziołowych kąpieli przy stanach zapalnych skóry.

Odwar ze skrzypu polnego jest z powodzeniem stosowany zewnętrznie dla ułatwienia gojenia trudnych do wyleczenia uszkodzeń skóry, owrzodzeniach jak również w łagodzeniu stanów zapalnych spojówek oczu.

Okłady ze skrzypu polnego

5 łyżek suszonego ziela skrzypu gotować na wolnym ogniu w litrze wody przez 30 minut. Przecedzonym odwarem namoczyć sterylną gazę i przyłożyć na ranę. Okłady należy zmieniać 3 – 4 razy dziennie.

Skrzyp polny dzięki właściwościom przeciwzapalnym i uszczelniającym naczynia krwionośne stosowany jest w pielęgnacji cery dojrzałej i naczynkowej. Krzem usprawnia proces gojenia, jak również zwiększa zdolność skóry do zatrzymywania wilgoci i wspomaga wzrost włosów i paznokci.

Tonik ze skrzypu polnego zapobiegający rozszerzaniu naczyń krwionośnych

Napar sporządzony z dwóch łyżeczek suszonego skrzypu polnego odcedzamy i za pomocą wacika wklepujemy w umytą skórę, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc, gdzie występują rozszerzone naczynka.

Kąpiel o działaniu antycellulitowym z dodatkiem skrzypu polnego

Napar sporządzony z 3 garści ziół i 1 litra wody dolewamy do wody w wannie. Kąpiel powinna trwać ok. 10 minut.

Cellulit (tzw. pomarańczowa skórka) dotyka ponad 90 % kobiet. Najczęściej pojawia się na udach, pośladkach i brzuchu. Kąpiele z dodatkiem wyciągu ze skrzypu polnego zapobiegają zaburzeniom układu krwionośnego poprzez wzmocnienie naczyń krwionośnych. Zaburzenia cyrkulacji krwi sprzyjają obrzękom i nasileniu objawów cellulitu. Wyciąg ze skrzypu polnego usprawnia krążenie i tym samym niweluje objawy pomarańczowej skórki. Przy problemach skórnych takich jak cellulit i rozszerzone naczynka nie są zalecane gorące kąpiele. Temperatura wody nie powinna przekraczać 39 stopni. W przypadku cellulitu prócz kąpieli ziołowych wskazane są również regularne masaże usprawniające krążenie, jak również aktywność fizyczna i racjonalna dieta.

Przeciwwskazania do stosowania skrzypu polnego

Herbatki ze skrzypu polnego nie powinny pić osoby cierpiące na choroby serca i nerek (dot. zwłaszcza ciężkiej niewydolności organów).

Uwaga:

Skrzyp polny jest źródłem antywitaminy B1, w związku z czym długotrwałe przyjmowanie skrzypu może wywołać niedobór witaminy B1 (tiaminy), dlatego w takich okolicznościach, w trakcie kuracji, konieczna jest jednoczesna suplementacja tej witaminy.

http://www.kobieta.info.pl/ 

Firmy nie testujące na zwierzętach

Abercrombie & Fitch -
Ajurveda
Alcina Cosmetic (Alpecin, Plantur)
Aloe vera of America
Alva
AMOREPACIFIC
Amway
AnneMarie Borilnd
Aquolina
APC Cosmetics
Argital
Argiletz
ArtDeco
Asda
A.T.W.
Aubrey Organics
Ava
Avemi
Avon-
Badgequo Ltd (Body Collection, Technic, Tomorrows Girl)
Balm balm
Bandi
Bare Escentuals
Barwa
Bath & Body Works
Beauty Without Cruelty
BeingEco (Astonish, Barry M)
Bell
Bella
Bi-es
Bielenda Kosmetyki Naturalne
Bio-D
Bio-Galen
Bio-Pac
Biochemia Urody
Biosilk
BiosLine (Biokap)
Biotone
Bonne Bell
Borlind of Germany
Buff’d
Bourjois
Cafedirect
Cannabis
Carmex
Catrice
Cattier
Chanel (skórzane produkty)
Christy Cosmetics
Clarins of Paris (Azzaro, David Yurman, Porsche, Stella Cadente, Thierry Mugler)
Cleanic
Collistar
Conair (Rusk)
Dabur
Decleor USA
Delia
Dermalogica
Dermika
Dr. Hauschka Skin Care
Dr Bronner
Dr Nona
Drammock International (Beauty Formulas)
Drogerie Markt
Eco Cosmetics (Venus)
Efektima
Ekosens
Essence
Estetica
Eveline
Everyday minerals
Fabryka ołówków (m.in. kredki do oczu)
Farmona
Florame
Forever Living Products
Forte Sweden
Freeman
Go Go Beauty
Goldwell Cosmetics
Gosh
Hean
Hedera Natur (AlmacaBio, Equo, BergLine)
Helan
Heliotrop
Hello Kitty
Hesh Pharma
Himalaya Herbals
IsaDora
Inglot
Inter-Beta
Iwostin
Jason Natural Cosmetics
Jelly Pong Pong
Jiva Ayurveda
Joanna
Joko
Joppa
Jordan
Kanu
Kinky Curly
Kobo

Kolastyna
Korres
L’anza (Re Balance, Curls & Color)
L’Biotica (KissMyFace, Himalaya Herbals)
L’Occitane
Laboratorium Kosmetyczne FLOS-LEK
Lakshmi
LaRocca Skincare
Lawendowe Pola
Lavera-
Libella (Bil, Wezyr, Samlux, Sansed, Cyprys, Kamyk, Distal Rapid, Budyń, Galaretka, Kisiel, Non Stop)
Lily Lolo
Liz Claiborne Cosmetics
Logona
Lolita Lempicka
Lorenz
Lumene
Lumiere
Lush
Manic Panic
Mann & Schroeder
Marks & Spencer
Martina Gebhardt Naturkosmetik
Mary Kay Cosmetics
Mehron
Miraculum
Mistano
Montagne Jeunesse (Model Secrets, Chantelle, Fab Face Food)
Moschino
Natracare
Norel
NYX
Organix
Oriflame
Orlane
Orly
Oxy fresh
Pacifica
Paese
Paul Mitchell
Pasante
Perfecta: Dax Cosmetics, YOSKINE, Celia, Dax Man, Dax Sun
PharmaCF
Physicians Formula
Phytomer
Pierre Rene (My Secret)
Plantana
Polin (Mors, Efekt, Rosa, Rondel, Ritmo, Nornik, Poppy, Veness)
Pollena Ewa (Adent – pasta do zębów)
Pollena Malwa
Pollena Ostrzeszów (Biały Jeleń, Dzidziuś, Luxella, FF, Enzymat 83, dr Reiner, Impet, BHP, Komfort, Meteor)
Primavera
Primer
PUIG (Carolina Herrera, Come de garcons, Nina Ricci, Paco Rabanne, Prada)
Pupa
Rejuvi
RFSU
RHEA
Richards & Appleby
Sanoll
Sante
Sensique
Sonet/Sonnet
Stargazer
SULWHASOO
SVR
Tarte
Tautropfen Naturkosmetik
Tom’s of Maine
Too Faced
Twinings
Unicolor (Paloma, Tanita)
Urban Decay
Urtekram
Werner & Mertz Delta (Frosch, BUFALO, Dr.Beckmann, Esmal, Rorax, Tuba)
Weleda
Wibo
Wilkinson
Victoria’s Secret (Secret Gardens)
Vipera
Yes to carrots
Yves Rocher
Ziaja
Zoya

Lista przyjaznych produktów, podzielona na dziedziny zakupowe

Zapachy: Abercrombie & Fitch-, Alva*, AnneMarie Borilnd*, Aquolina, A.T.W., Avemi*, Avon-, Balm balm, Bi-es, Biosilk-, Chanel, Clarins of Paris, Collistar, Dermika-, Dr Nona, Drogerie Markt, Essence, Estetica, Gosh, Helan*, Kanu*, L’Occitane*, Liz Claiborne Cosmetics, Lolita Lempicka, Lush, Mary Kay Cosmetics, Miraculum-, Moschino, Oriflame-, Orlane, Pacifica, PharmaCF, Phytomer*, Pollena Ewa, PUIG (Carolina Herrera, Come de garcons, Nina Ricci, Paco Rabanne, Prada), SVR, Urtekram*, Tom’s of Maine, Victoria’s Secret, Yves Rocher-.

Kosmetyki: Ajurveda*, Alcina Cosmetic (Alpecin, Plantur)*, Aloe vera of America, Alva*, AMOREPACIFIC, Amway, AnneMarie Borilnd*, Aquolina, APC Cosmetics, Argital*, ArtDeco-, A.T.W., Aubrey Organics*, Ava, Avemi*, Avon-, Badgequo Ltd (Body Collection, Technic, Tomorrows Girl), Balm balm, Bandi, Bare Escentuals, Barry M, Barwa, Beauty WithoutCruelty*, Bell, Bi-es, Bielenda Kosmetyki Naturalne-, Bio-D, Bio-Galen, Biochemia Urody-, Biosilk, BiosLine (Biokap)*, Biotone, Bonne Bell, Borlind of Germany, Buff’d, Carmex, Catrice, Cattier, Chanel, Christy Cosmetics*, Clarins of Paris, Collistar, Dabur, Decleor USA, Delia, Dermalogica, Dermika, Dr. Hauschka Skin Care, Dr Bronner, Dr Nona, Drammock International, Drogerie Markt, Eco Cosmetics*, Efektima, Ekosens*, Essence, Estetica, Eveline, Everyday minerals, Farmona-, Florame, Forte Sweden, Freeman*, Go Go Beauty, Goldwell Cosmetics, Gosh, Hean, Helan*, Heliotrop*, Hello Kitty, Hesh Pharma, Himalaya Herbals-, IsaDora, Inglot-, Inter-Beta*, Iwostin, Jason Natural Cosmetics, Jelly Pong Pong, Jiva Ayurveda*, Joanna, Joko*, Joppa, Kanu*, Kinky Curly, Kobo, Kolastyna-, Korres, L’anza*, L’Biotica, L’Occitane*, Laboratorium Kosmetyczne FLOS-LEK, Lakshmi*, LaRocca Skincare, Lawendowe Pola*, Lavera-, Lily Lolo, Liz Claiborne Cosmetics, Logona*, Lumene, Lumiere, Lush, Manic Panic, Mann & Schroeder, Martina Gebhardt Naturkosmetik*, Mary Kay Cosmetics, Mehron, Miraculum, Mistano*, Montagne Jeunesse*, Norel, NYX-, Organix, Oriflame-, Orlane, Oxyfresh, Pacifica, Paese, Paul Mitchell, Perfecta, PharmaCF, Physicians Formula, Phytomer*, Pierre Rene* (My Secret), Plantana, Pollena Ewa, Pollena Malwa, Pollena Ostrzeszów (Biały Jeleń, Dzidziuś, Luxella)-, Primavera*, Primer, Pupa, Rejuvi*, RHEA, Richards & Appleby, Rusk, Sanoll, Sensique, Sonet/Sonnet, Stargazer-, SULWHASOO, SVR, Tautropfen Naturkosmetik*, Unicolor (Paloma, Tanita), Urban Decay, Urtekram*, Tarte, Tom’s of Maine, Too Faced, Wibo, Wilkinson, Verona (vollare, Ingrid, Butterfly, Hydroactive, Vittorio Belluci, Natural essence),Victoria’s Secret, Vipera, Yes To Carrots, Yves Rocher-, Ziaja, Zoya*.

Środki czystości: Alva*, Amway, Argital*, Astonish*, Barwa, Bio-D*, Bio-Pac, Cleanic/Harper, Clovin, Dabur, Drogerie Markt, Gold Drop, Hedera Natur, Libella (Sansed, Wezyr, Samlux, Non Stop, Bil, Cyprys, Distal), Polin (Mors, Efekt, Rosa, Rondel, Ritmo, Nornik, Poppy, Veness)*, Pollena Ostrzeszów (Biały Jeleń, FF, Enzymat 83, dr Reiner, Impet, BHP, Komfort, Meteor), Sonet/Sonnet, Werner & Mertz Delta (Frosch, BUFALO, Dr.Beckmann, Esmal, Rorax, Tuba).

Karmy: Acana, Almo Nature, Drogerie Markt (Dein Bestes), AMI*, Applaws, Bosch/Sanabelle, Butchers, Koebers, Yarrah#.

Wyroby higieniczne: Alverde, Bella, Cleanic, Natracare*.

Pasty do zębów/ jama ustna: Argital*, A.T.W., Dabur, Drammock International, Drogerie Markt, Eco Cosmetics/Venus*, Jiva Ayurveda*, Jordan, L’Angelica, L’Biotica (Himalaya Herbals-, KissMyFace), Lakshmi*, Lavera, Logona*, Oriflame-, Oxyfresh, Pollena Ewa (Adent), Urtekram*, Tom’s of Maine,Weleda, Ziaja.

Dla dzieci: Argital*, A.T.W., Aubrey Organics*, Avon-, Barwa, Cleanic, Drogerie Markt, Eco Cosmetics*, Estetica, Hello Kitty, Himalaya Herbals-, Jason Natural Cosmetics, Laboratorium Kosmetyczne FLOS-LEK, Logona*, Martina Gebhardt Naturkosmetik*, Oriflame-, Pollena Ostrzeszów (Dzidziuś)-, Sanoll, Urtekram*, Weleda, Yes To Carrots, Ziaja.

Farby do włosów: AnneMarie Borilnd (Puravera)*, BiosLine (Biokap)*, Goldwell Cosmetics, Crazy Colors, Joanna, Logona*, Manic Panic, Sante, Stargazer-, Rusk.

Kuchnia, słodycze: A kuku!, BioFix/BioFluid, Cafedirect, Dabur, Dilmah (herbaty), Ferrero (Kinder, Nutella, Raffaello, Tic Tac, Mon Cheri), Fazer, Goplana, Grześki, Irving, Jedność, Jutrzenka, Kaliszanka, Kamis (Galeo), Koral (lody), Lavazza, Libella (Budyń, Galaretka, Kisiel), Lindt, Lorenz, Mieszko, Odra, Panda, Prymat (Kucharek), Sante, Skawa, Solidarność, Storck, Urtekram*, Terravita (Alpinella, Cocoacara), Twinings, Wawel, Zielona Budka (lody), Ziołopex – Appetita (przyprawy).

AGD: Babyliss.

http://wizaz.pl