Ofiary szczepień doustnych wirusem polio typu 3 w Polsce


W całej euforii dotyczącej szczepień przeciwko wirusowi polio nie wolno zapomnieć, że wielokrotnie przy ich wprowadzaniu popełniano błędy prowadzące do porażeń i zgonów u dzieci i dorosłych. Dwa takie wydarzenia miały miejsce w Polsce podczas wprowadzania masowych szczepień doustnych przeciwko wirusowi polio typ 3 (OPV – szczep Fox) w 1960 jak i 1968 roku, kiedy to wystąpiły epidemie porażeń wywołane właśnie tym wirusem szczepionkowym. Szczepienia OPV typ 3 zostały wprowadzone mimo, że:

1)      infekcje wirusem polio typ 3 najrzadziej wywoływały komplikacje chociaż ten wirus krążył tak samo w całej populacji jak pozostałe typy wirusa polio

2)      szczepionkowy wirus typu 3 w szczepionce doustnej cechował się najwyższym prawdopodobieństwem wywoływania porażeń towarzyszących szczepieniom

3)      w tym samym czasie dostępne i stosowane były szczepionki inaktywowane zawierające antygeny wirusa polio typu 3

Poniżej zmiany w programie szczepień na tle ilości zachorowań, więcej o epidemii porażeń wywołanych wirusem polio w Polsce tutaj Epidemiologia polio z porażeniami i epidemia innych neuroinfekcji w połowie XX wieku w Polsce.

Zapadalnosc_polio_PL_1950-2010v2

Pierwsza epidemia porażeń towarzyszących szczepieniom OPV typ 3 w 1961 roku

„Po wprowadzeniu szczepień żywą szczepionką OPV w 1960 roku zaczęto obserwować zachorowania na porażenne polio towarzyszące szczepieniu obecnie zwane VAPP powodowane głównie wirusem typu 3. Zachorowania te stały się przyczyną wstrzymania w Polsce szczepień doustnych typem 3 od 1961 roku.”

Źródło: CHOROBA HEINEGO I MEDINA – PORAŻENIE DZIECIĘCE – POLIOMYELITIS – POLIO. ROZKWIT I AGONIA CHOROBY W DWUDZIESTYM WIEKU, Przegląd Epidemiologiczny 2002

Więcej danych na temat tych wydarzeń nie udało się na znaleźć.

Druga epidemia porażeń towarzyszących szczepieniom OPV typ 3 w 1968 roku

Mimo sukcesu programu szczepień opartego na szczepieniach inaktywowanych  IPV (antygeny typów 1,2 i 3) jak i szczepieniach doustnych (OPV typ 1 i 2) podjęto zupełnie niezrozumiałą decyzję o wstrzymaniu szczepień inaktywowanych i kolejnym wprowadzeniu masowych szczepień doustnych OPV typ 3:

„Do 1967 roku program szczepień przeciw polio uwzględniał jeszcze podanie 2 dawek poliwalentnej szczepionki inaktywowanej typu Salka. Od 1967 roku wycofano to szczepienie. W ten sposób schemat uodpornienia obowiązujący w Polsce nie uwzględniał od 1961 roku częściowo, a od 1967 roku całkowicie szczepienia przeciw polio typ 3. W takiej sytuacji zdecydowano się w 1968 roku na szczepienie żywą doustną szczepionką przeciw poliomyelitis typ 3 rekomendowaną przez ŚOZ. Po szczepieniu wystąpiła epidemia poliomyelitis. Zanotowano ogółem w Polsce w 1968 roku 464 zachorowania i 17 zgonów, 341 zachorowań spowodowanych było wirusem typu 3 (73,5%). Prawie połowa zachorowań wystąpiła w województwie poznańskim i w mieście Poznaniu. Poza tym wysoką zapadalność stwierdzono w województwie szczecińskim, zielonogórskim i wrocławskim.”

Źródło: CHOROBA HEINEGO I MEDINA – PORAŻENIE DZIECIĘCE – POLIOMYELITIS – POLIO. ROZKWIT I AGONIA CHOROBY W DWUDZIESTYM WIEKU, Przegląd Epidemiologiczny 2002

Poniższa mapka pokazuje umiejscowienie zachorowań i zgonów w całej Polsce i w woj. poznańskim (zachorowania oznaczone jako „nie wyhodowano” można najprawdopodobniej także przypisać wirusom szczepionkowym):

1968 Polska

Źródło: „Epidemia poliomyelitis typu 3 w Polsce w 1968 roku”, Przegląd Epidemiologiczny

1968_11968_2

Źródło: „Epidemia poliomyelitis typu 3 w Polsce w 1968 roku”, Przegląd Epidemiologiczny

1968 woj poznanskie

Źródło: „Epidemia poliomyelitis typu 3 w Polsce w 1968 roku”, Przegląd Epidemiologiczny

Kolejne porażenia towarzyszące szczepieniom OPV

„W latach 1979 – 1998 zgłoszono w Polsce 35 przypadków ostrych porażeń wiotkich związanych ze szczepieniami doustnymi (VAPP) tj. przeciętnie 1,8 zachorowania rocznie (od 0 do 4). Chorowały głównie dzieci nieszczepione przeciw poliomyelitis najczęściej z powodu przeciwwskazań lub szczepione niezgodnie z programem.”

Warto wiedzieć, że zgłaszalność zachorowań przypominających infekcje polio z porażeniami zawsze pozostawiała wiele do życzenia.

 Podsumowanie w pytaniach

Dlaczego tak liczne komplikacje towarzyszące szczepieniom OPV typ 3 uznaje się za cenę walki z epidemią polio, mimo, że nie było konieczności ich wprowadzenia w 1959 jak i 1968 roku? Dlaczego zrezygnowano ze szczepień IPV? Kto oprócz porażonych osób i ich rodzin poniósł konsekwencje tych błędnych decyzji? Dlaczego ta historia jest pomijana w debacie dotyczącej skutków programu szczepień przez zachwalających je urzędników, wakcynologów i dziennikarzy? Gdzie są ślady tej szczególnej wakcynologicznej solidarności społecznej z ofiarami systemu szczepień?

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: